Ik zit hier met naast mij de kersverse stadsdichter van Gouda, Jan Graafland. Het blog was niet zo actief de laatste tijd, ahum.
Nu ik stadsdichter-af ben, voel ik me weer helemaal dichterbij mijn dichterschap. Vrij schrijven heeft toch ook iets heerlijks, niemand die je ook maar iets voorschrijft. Ha, ik schrijf mijzelf weer terug in mijn dichterschap.

Deze blog wordt misschien overgenomen door Jan, dat gaan we in ieder geval proberen. En dan leest u misschien wel iedere dag een blogje over de stadsdichter van Gouda …
Maar misschien ook niet.

Ik wil iedereen bedanken die op deze blog meegelezen heeft. Voor ik echt verdwijn, geef ik u nog het nieuwe adres van de blog waarop ik wellicht nog verder schrijf.

(more…)

Vandaag is in demorgen het licht weer opgekomen
De varkens groetende eerste mensenhand van de dag
die water tussen hundringende snuiten plenst
In zijn laatstebed wordt de zieke liefdevol gekeerd
De schilderzwanger van zijn dromen stoot zijn kwast op het doek
Willem stort zichop het staal waaruit straks een lichaam spat
Carla vangt dieene streek die de mens in het portret legt
Trude zetaanstormende kunst langs het Heempad 
De facetogen vande flats hun uitzicht meer dan hun inkijk

Geen auto te zienen de trage hoeves handhaven zich in tijdloosheid 
Onder hunnokbalken groeien mensenlevens voorbij als seizoenen 
Opa maakte zijnjonge moeder de gelukkigste vrouw op de aarde
een zucht geledenonder datzelfde rieten dak dat zijn grootvader lei

Wij schuiven onsvoorbij het eb en vloed van de tijd, ploeteren en zagen
herstellen debruggen in de zorg van morgen naar onszelf teruggewezen
In Gouda cultuuren natuur op hun eigen houtje bijtend stervend ongehoord  

Twee dagen looptde stad door haar voortuin
Mogen we dit jaarnog alles zien
ook wat te weinigarmslag heeft
achter het bordjeTe Koop naast de deur

Het vervolg
is voor onsallemaal
Armoe

Ik werd gevraagd om een gedicht te schrijven voor de Goudse Hofstededagen. Dit is een jaarlijks evenement dat veel bezoekers trekt, maar vermoedelijk vooral uit Gouda zelf.
Aan de Bloemendaalseweg staan veel mooie, grote hoeves. Er mogen geen auto’s rijden.

Tijdens de Hofstededagen zijn veel van deze hoeves opengesteld voor publiek. Veel hebben een sociale of culturele functie.
Ik heb er gisteren rondgelopen met Jacq en zijn dochter Kathelijne om inspiratie op te doen voor het schrijven van het gedicht, waarvoor ik de zaterdagavond voor had gereserveerd. Kort dag, maar ik vertrouw steeds meer op mijn mogelijkheid om inspiratie te vatten als ik dat wil.

We hadden met zijn driexebn een heerlijke dag, het zonnetje scheen en er waren genoeg leuke dingen te zien.
‘s Avonds had Jacq concert en ik alle tijd om rustig aan het gedicht te werken. Ik had met wat mensen gesproken en gehoord dat er zorgen waren omdat vele boerderijen, die nu nog eigendom van de gemeente zijn en verhuurd worden, binnenkort in de verkoop gaan. Omdat veel van de huidige huurders natuurlijk geen anderhalf miljoen op tafel kunnen leggen, vrezen de bewoners dat de sociaal-culturele functie van de Bloemendaalseweg zal wegkwijnen.
En de sfeer van deze weg zou ook niet gebaat zijn bij appartementencomplexen. Het lijkt nu allemaal behoorlijk gemoedelijk en landelijk.
Ik vond het een goede inspiratie voor het gedicht. In de loop van de avond en ochtend heb ik er nog een beetje aan geschaafd en vanmiddag heb ik het voorgelezen bij de Koetserij.
Helaas liet de zon verstek gaan, het was tegen koud aan, maar toen we de klanken van een bandje hoorden, werden we toch weer onweerstaanbaar aangetrokken. En zo hebben we nog een tijd zitten kijken en luisteren naar een lekker bandje, Darling Rooster.

En het gedicht, dat kun je natuurlijk weer lezen onder het kopje ‘Stadsgedichten’.

Een speciale tribune
Nu eens geenvoetbal
En toch eenschare
Open ogen dromen 

Ik was eens inMexico
Opgraving van goden
Indruk wekte het
Maar het raakteniet

Nu hier in mijnstad
Vergeet ik detijd
Diep verdwijnend
in hetbenedenland 

Wij gissen enverbeelden
Een karig leprozenleven
Een soberkloosterbestaan
Halfvergeten ambachten   

Verhalen inmetselwerk
Veel meer zeggenddan
Je zou verwachtenvan
Ongelijke rijensteen

Zo … het begint weer een beetje te lopen. Het leven bestaat weer uit de normale hectiek, werken, muziek maken, dichten. Het laatste stadsgedicht gaat over de opgraving op het Bolwerk. Ik was er met koninginnedag en stond me samen met veel anderen te vergapen aan … ja, waaraan eigenlijk? Echt spectaculair zag het er niet uit, muurtjes:
Een beetje ongelijk van vorm, opgestapelde bakstenen muurtjes.
En toch, er gebeurde iets.
Ik was er samen met Jacq en ik zag het met hem ook gebeuren. Die ogen zagen veel meer dan daar feitelijk  te zien was. Want je kijkt naar een andere tijd en dat kan niet vaak.
Omdat je dan ook nog iets weet van wat zich daar heeft afgespeeld, kijk je met veel meer dan met je ogen.
Het stadsgedicht dat daar uit voortkwam, staat onder het kopje ‘stadsgedichten’.

De Markt stond stampvol. Overal witte en blauwe ballonnen met kinderen eronder die ze in bedwang hielden. Zo nu en dan steeg er een ballon te vroeg op.
Ik was vroeg in het stadhuis, heb wat met de burgemeester gepraat. Wat ik niet wist (ik geef het toe: ik ben niet echt goed gexefnformeerd op dit gebied): onze burgervader is afkomstig uit Groningen en was hiervoor al burgemeester in Friesland. Maar nu dan echt trots op ‘onze’ Paulien (die overigens inmiddels in Heerenveen woont)! Het was goed om te merken dat de vriendelijke uitstraling die Cornelis heeft, ook met de werkelijkheid correspondeert.

Het is toch leuk om als stadsdichter de eer te hebben om een wereldkampioen persoonlijk te feliciteren. Paulien van Deutekom is een leuke meid, een lachebek die onder het succes nog steeds heel goed zichzelf blijft, maar zich toch ook heel professioneel niet laat verleiden tot uitspraken waar ze niet genoeg grip op zou kunnen houden. Dat ‘verleiden’ gebeurde door Erik Hulzebos, die alles vlot en enigszins melig aanelkaar praatte. Ook liet hij helaas na mij te introduceren als stadsdichter, waardoor waarschijnlijk heel wat mensen op de Markt zich hebben afgevraagd waarom er toch een mevrouw een gedicht stond voor te lezen.

We stonden op het bordes van het stadhuis, waar vroeger de misdadigers werden opgehangen. Er was een zware geluidsinstallatie, mijn gedicht echode tegen de puien. De gemeente had het uitgeprint en in in een lijst gezet, het zag er mooi uit. Dit werd aan Paulien aangeboden.

Het leuke is dat je daarna bij de natuurwinkel een preitje koopt en blijkt dat er daar iemand werkt die jou zojuist heeft zien staan. En daarna ga je prei bakken.

Gisterochtend was ik uitgenodigd op een vertelochtend voor vrouwen in het Verzetsmuseum. Het heeft een multiculturele invalshoek en ik ben de afgelopen twee weken bezig geweest met het schrijven van een verhaal hiervoor. Ik was gevraagd een uur te vullen en dat krijg je met alleen gedichten natuurlijk niet voor elkaar.
Ik was zaterdagavond nog even op bezoek bij Jac (niet te verwarren met Jacq) en had het verhaal al even proefgelezen voor hem en ik had er een goed gevoel bij.
De reacties waren positief, het was een leuke ochtend.

Vandaag moest het nieuwe stadsgedicht af zijn waarvoor ik opdracht gekregen had vanuit de gemeente. Ja, een betaalde opdracht deze keer. Ik heb er al eerder over geschreven dat ik het toch goed vind wanneer de stadsdichter betaald wordt, niet omdat ik nu zo zit te springen om geld, eigenlijk helemaal niet, maar omdat ik vind dat het ervan getuigt dat de stadsdichter serieus genomen wordt, en dat vind ik wxe8l belangrijk.

Ik hou het gedicht nog even vast tot vrijdag, dan zet ik het onder ‘stadsgedichten’ erbij.

Wanneer begintwat was niet meer wat is te zijn?
Op het moment dathet woord wordt gesproken?
In de nachtwanneer het je uit een droom bespringt?
Tegen de tijd datde tranen zijn uitgelopen?
Op de dag dat jehet voor het eerst even vergeet?
Wanneer detroosters naar huis zijn gegaan?
Als elders devergankelijkheid bewezen wordt?
Nadat de knoppenvan de bomen die de zon beloofden
Alweer bruin enslap op de straat in de regen liggen? 
Hoeveel tijd hebje nodig om te voelen wat je weet?
Dat het echtvoorbij is en echt voorbij is en echt voorbij.

In de nacht kan ik je horen
Je zingt me hier vandaan
Alles achterlaten
Om naar je toe te gaan

Ik stop met denken
En ik leg mijn trots opzij
Er daalt een rust neer die
Zich meester maakt van mij

Is hier een gat, is hier een gat
waardoor ik vallen kan, vallen kan x85
Naar benee, uit de wereld
Uit de nacht en uit mijn lijf
Dat zo lang al wacht
Recht naar beneden 
En daar jij die op me wacht

Mijn wereld krimpt en slinkt
En voelt als bordpapier
x91k Laat het gebeuren
Want niets houdt mij nog hier

Is hier een gat, is hier een gat
Waardoor ik vallen kan, vallen kan
Naar benee, uit de wereld,
Uit de nacht en uit mijn lijf
Dat zo lang al wacht
Recht naar beneden
En daar jij die naar me lacht

Ik zie je lopen, nog altijd
Immer die afgescheidenheid
Zie steeds je magere gezicht
Vlak voor je wegvloog
naar het licht
naar beneden, en dan door
naar mijn lief die zo lang al wacht
recht door het donker
deze ster gaat suizend door de nacht
het ochtendlicht, de zonnekracht

Tijd voor een update van mijn weblog.
Vier maanden stilte … wat is er gebeurd? Inmiddels heb ik waarschijnlijk niet veel lezers meer over na deze lange rust. Ik geef een korte samenvatting:
Deze stadsdichter is heel erg ziek geweest. In november begon ik pijn te krijgen in rug, buik en benen. De energie waar ik altijd zo op kan rekenen verliet me. Ik kon niet meer eten. In december heb ik me ziek gemeld en heb ik vooral op de bank en in bed gelegen. Zo nu en dan had ik een kleine opleving en kon ik een beetje buiten wandelen, maar dan kreeg ik weer extra hard de volgende dag een dreun.
In januari maakte Ben na vijf jaar een einde aan onze relatie; hij voelde een diepe behoefte om vrijgezel te zijn.
Ik werd opgenomen in het ziekenhuis en er volgde het ene onaangename onderzoek na het andere. Ik had extreme bloedarmoede en er werd een bloedziekte vermoed. Toch kwam er maar geen diagnose. Ik werd zieker en zieker, was al 9 kilo afgevallen en ik merkte dat ik rekening begon te houden met doodgaan.
Op 8 februari kon ik terecht bij energetisch genezer Andrxe9 Schaap. Deze heldervoelende engel op aarde vond een virus in mijn systeem dat in het beenmerg, de lymfklieren en de maag infecties had veroorzaakt. Hij behandelde me met iridium en de week erna lag ik weliswaar nog in bed, maar voelde iedere dag meer vrede en liefde mijn lichaam in stromen. Daarna ben ik langzamerhand steeds beter geworden. Omdat mijn lichaam wel zware averij opgelopen had, zijn er nog wel wat lopende reparaties, maar ik heb weer energie, hoewel die eerder op is dan ik gewend ben, en ik eet weer en ben al vier kilo aangekomen.
Ik heb in deze tijd heel veel liefde en steun om me heen gehad. Ik ben een bevoorrecht mens om zoveel fantastische mensen te kennen en zoveel te mogen ontvangen. Mijn hart gaat uit naar ieder van hen!

Maar het is wel tijd om weer eens aan mijn erebaan als stadsdichter van Gouda te werken! Als je ziek bent heb je veel tijd om na te denken en ik ben daar veel mee bezig geweest.
Terugkijkend denk ik dat ik in het eerste jaar van mijn stadsdichterschap wat afwachtend ben geweest. Er is zoveel dat een stadsdichter kan doen in een stad als Gouda. Het wordt tijd om wat meer zelf in actie te komen en dat ga ik doen. Ik heb nog tien maanden, het gaat snel.

Om te beginnen kreeg ik gisteren een opdracht van de gemeente. Vrijdag 14 maart wordt onze wereldkampioen schaatsen Paulien van Deutekom gehuldigd in het stadhuis en daarbij hoort een stadsgedicht. Ja, dat is the spirit!!! Zo moet je een stadsdichter inzetten!
Ik ben vandaag aan het werk gegaan en het concept van het gedicht is klaar. Ik heb het naar mijn klankbordgroepje gestuurd en ik zal zo snel mogelijk de definitieve versie onder het kopje ‘stadsgedichten’ erbij zetten.

Verder zet ik nog wat gedichten en songteksten van de afgelopen tijd erbij. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan en ik heb toch een liedje geschreven in de afgelopen tijd. Vrolijk is het niet. Het gaat over doodgaan. Toch is het  xe9xe9n van de beste liedjes die ik geschreven heb. Weerzien heet het .

Ook speel ik erg veel contrabas. Het heeft me helemaal gegrepen. Mijn drumstel staat op zolder en zou een goede manier zijn om mijn spierkracht weer wat op te vijzelen, maar ik grijp toch steeds liever naar die dikke kabels van snaren.
Mijn contrabasleraar Jacq is mij in de afgelopen maanden erg na komen te staan, hij heeft me meer dan wie ook bijgestaan, heeft me op en neer naar het ziekenhuis gesleept, was er vaak om me even op te beuren of eten te brengen en geestelijk bij te staan om dat te proberen naar binnen te werken.
Het is inspirerend dat hij zelf als professioneel bassist speelt. Ik ben meegeweest naar een aantal van zijn concerten en het brengt me weer dichter bij de wereld van de klassieke muziek, die altijd levend in me was, maar waar ik vooral vanaf de buitenkant naar keek.

Het is vandaag internationale vrouwendag. Dat vergeet ik niet meer omdat we jaren geleden met MerryGoRound ons debuut maakten in Utrecht. Niet verheffend was het, alles bij elkaar, maar wel is de datum in mijn hoofd blijven hangen.
En over vrouwen gesproken: aanstaande zondagochtend, 10 maart, heb ik een uur spreektijd voor een vrouwenvertelkring met een interculturele inslag. Het is in het Verzetsmuseum en het begint om 11 uur. Ik zal er een verhaal voorlezen dat ik speciaal voor deze gelegenheid geschreven heb.