Zo … het begint weer een beetje te lopen. Het leven bestaat weer uit de normale hectiek, werken, muziek maken, dichten. Het laatste stadsgedicht gaat over de opgraving op het Bolwerk. Ik was er met koninginnedag en stond me samen met veel anderen te vergapen aan … ja, waaraan eigenlijk? Echt spectaculair zag het er niet uit, muurtjes:
Een beetje ongelijk van vorm, opgestapelde bakstenen muurtjes.
En toch, er gebeurde iets.
Ik was er samen met Jacq en ik zag het met hem ook gebeuren. Die ogen zagen veel meer dan daar feitelijk  te zien was. Want je kijkt naar een andere tijd en dat kan niet vaak.
Omdat je dan ook nog iets weet van wat zich daar heeft afgespeeld, kijk je met veel meer dan met je ogen.
Het stadsgedicht dat daar uit voortkwam, staat onder het kopje ‘stadsgedichten’.